بعضي از كودكان نسبت به ساير آنها، زمينه مساعدتري براي نشان دادن حساسيت به مواد غذايي خاص دارند. چنين كودكاني، معمولا در خانوادههايي با سابقه حساسيت يافت ميشوند؛ سابقه حساسيت هايي از نوع: حساسيت پوستي، نتنگي نفس(آسم)، اگزما يا تب نوبه (تب تابستاني بر اثر حساسيت به بعضي مواد).
آمار نشان ميدهد كه يك دهم كودكان، حداقل داراي يك نوع حساسيت هستند. گرچه ممكن است اين حساسيت تا سن 2 سالگي، بروز نكند و اين در حالي است كه ممكن است كودكان ديگر به تخممرغ ، شير ،آرد گندم، برخي جانوران دريايي و نرم تنان آبزي مثل حلزون و خرچنگ خوراكي و…تا آخر عمر حساسيت داشته باشند.
تحقيقات جديد متخصصان نشان ميدهد حساسیت های غذایی  كه نوزاداني كه با سابقه خانوادگي حساسيت شديد متولد ميشوند، بهتر است تا4 ماهگي فقط با شير مادر ، تغذيه شوند ودر صورت امكان، حتي اين زمان را طولانيتر بيابد. (به صفحه 11 مراجعه كنيد.)
در اين گونه كودكان، آغاز تغذيه با غذاي كمكي بايد پس از 5 يا 6 ماهگي باشد ودر ابتدا، فقط روزي يك نوع غذاي كمكي به آنها داده شود. وجود سابقه خانوادگي حساسيت را در كودك، دو برابر ميكند. دراين صورت، حتما با پزشك و مشاور تغذيه در تماس باشيد تا از راهنماييهاي او، در اين مورد بهرهمند شويد.
اگر ديديدكودكتان، واكنش خاصي نسبت به غذا يا مادۀ خاصي دارد و اين واكنش با درد، اسهال ويا استفراغ، بعداز خوردن غذا همراه است – حتي اگر هيچ سابقه حساسيت خانوادگي هم نداشته باشيد- به پزشك كودك يا مشاور تغذيه مراجعه كنيد و از توصيههاي او كمك بگيريد. هرگز بدون مشورت با پزشك و يا يك فرد متخصص، خودتان غذا را قطع نكنيد، چون چنين اقدامي ممكن است باعث سوءتغذيه كودك شود و عواقب نامناسبي در پيداشته باشد.