استقلال‌طلبی در دوره جوانی

از جمله ويژگي‌‌هاي دروني جواني، غريزه‌ي استقلال‌طلبي است. در اين دوره از زندگي، جوان علاقه‌مند مي‌شود کارهايش را خود انجام دهد و در اموري مانند تحصيل، انتخاب شغل و حرفه، انتخاب دوست و همسر، پوشيدن لباس و رفت‌ و آمدها خود تصميم بگيرند. آنها احساس مي‌کنند: کودک نيستند بايد روي پاي خود بايستند و خود را از وابستگي به والدين يا ديگران برهانند1 اين حس که خداوند حکيم در وجود آنان قرار داده، زيرمبناي اعتماد به نفس، موفقيت در جامعه و مسئوليت‌هاي اجتماعي است. نکته بسيار مهم و شايان توجه، اين است که جوانان در اشباح اين حس نبايد تندروي کنند و از حد طبيعي آن پا فراتر گذارند، زيرا اگر اين حس کنترل نشود. نتايج ناگواري خواهد داشت. بنابراين جوانان عزيز بايد مواظب باشند، ضمن اشباح حس استقلال‌طلبي خويش از تذکرها و راهنمايي‌هاي والدين خود که در مسائل زندگي از تجربه بيشتري برخوردار هستند، کمال استفاده را ببرند و بدانند هيچ پدر و مادري راضي نيست که فرزندش را در مسير انحراف ببيند. جوانان بايد بدانند آن‌ها محصول عمر والدين هستند. از اين رو به سبب علاقه‌اي که به فرزندان خود دارند نمي‌توانند در برابر سرنوشت آنان بي‌تفاوت باشد.